Cantona Kolektifi

The Switch Üzerine Cantona Röportajı

2011-07-08T04:36:00.000-07:00

Uzun bir aranın ardından blog yeniden hareketleniyor. Çeşitli sorunlar sebebiyle bloğu boş bıraktığımız günlerde Cantona yeniden kamera karşısına geçti ve Frédéric Schoendoerffer'in The Switch filminde başrolde yer aldı. Aşağıdaki röportaj da bu filmin tamamlanmasının hemen ardından yapıldı ve taze taze sizlere sunuluyor. Keyifli okumalar.

Bu filmi yapmak istemenizdeki en önemli etken nedir ? Senaryo ? Karakter ? Frédéric Schoendoerffer ?

The King: Her zamanki gibi hepsinden biraz diyebiliriz. Ama hepsinden once Frederic. Onunla calismak beni heyecanlandiriyor. Ben yurt disindayken menajerim Elisabet Tanner proje hakkinda konusmak icin beni aradi ve senaryoyu yolladi. Paris’e doner donmez Frederic ile bulustum. Filmerini daha onceden biliyordum ve isinde en iyilerinden bir tanesi. Ustaligini, titizligini ve zerafetini begeniyorum. O, bir hikayeyi anlatirken anlattigi hikaye etkili oldugu gibi ayni zamanda temiz ve estetik. Karakterlerini cok iyi filme yediriyor. Switch icin konusmak gerekirse, ilk olarak bana polislerin gorunumunden bahsetti. İyi gorunumlu ve takim elbiseli olmalarini istiyordu. Bu erken karar vermemde etkili oldu.

Size, karakteriniz olan Cinayet Mufettisi hakkinda neler soyledigini hatirliyormusunuz?

The King: Ozellikle ona danismanlik yapan, duzenli olarak calistigi ve uzun yillardan beri tanidigi gercek cinayet polislerinden bahsetti. Aralarindan arkadasi olan bir tanesiyle tanisip partnerim Mehdi Nebbou ile beraber uzun sure vakit gecirdik. Bu anlari cok hosuma gitti ve bu anlari icten yasamayi denedim , ona (cinayetciye) mesleki ve senaryo geregi sorulabilecek butun sorulari sormaya calistim. Yaptiklarindan eminler mi? Supheleri var mi? Sorgu sirasinda hareketleri ve davranislari nasil ? Gercegi biliyormus gibi yapmak zorundalar mi ? Bu cok piskolojik bir is. Acikcasi mesaji bana cok net iletti.

Peki sizce bu adim gerekli miydi ?

The King: Evet, bence kesinlikle olmasi gerekiyordu ve Frederic de bunu iyi biliyor. Bu isin cok sevdigim bir yonu. Bu bir kere karaktere can vermenin, piskolojisini anlamanin, etkilesimlere acmanin ve kisisel olarak zenginlestirmenin bir yolu. Ayrica kendisinden ilk sahnelerin cekimlerine katilmasini istedik. Bunu yaptigi isin karsiliginin dogru olup olmadigini gormesi icin hem ben hem Frederic istedik (burada cinayetciden bahsediyor). Butun bu fonksiyonlarin arkasinda bir davranis ve bir mantik var. Bir keresinde oynadigim karakter icerisinde biraz kendisini buldugunu soyledi, bu benim icin rahatlaticiydi.

Peki bu sizde birseyleri ondan calmis hissi uyandirdi mi ?

The King: Calmak mi, hayir cunku orda bizlere ve filmin yapimina yardimci olmak icin bulunuyordu ama bazi detaylardan etkilendim. Onunla ve ekibiyle beraber iyi bir is cikardik.

Oynadiginiz Mufettis Forgeat karakterini biraz anlatabilir misiniz ?

The King: Her seyden once insan. Fikirlerini aldigimiz mufettisle yaptigimiz gorusmelerin sonucunda diyebilirim ki biraz anarsist, biraz maceraci ve her seferinde insanligin gerceklerini kesfeden biri. Tabii ki de devlete hizmet etmek icin bulunuyorlar ama onlari motive eden daha derin, daha gizli ve daha sahsi bir seyler var. Bunun yani sira sokaklardalar, risk alma, gercegi bulmanin heyecani, adrenalin yukselmesi, bunlarin hepsi seni insan yapiyor. Kafasini karistiran supheleri var, Kızı (hikayedeki) yavas yavas daha farkli gormeye basliyor , onu dinliyor ve anlamaya calisiyor cunku o kesinlike her seyden once bir insane. Bununla ilgili Frederic ile cok konustuk. Frederic ile calisirken butun isler onceden yapilir cunku cekim esnasinda her ne kadar oyunun icinde ve bize cok yakin olsa bile artik o kadrajdan isiklara ve aksiyona kadar her seyle ilgilenir. Ama asil olarak on calisma yapmamizin amaci ise basladigimizda oyunun nereye gidecegini bilmemiz. Once Karin ve daha sonra Mahdi ile birlikte butun okumalarimizi yaptik. Birbirimize sorabilecegimiz butun sorulari sorduk. Neden boyle dedik? Neden boyle ? Karakterlerin evrimi uzerinde ve yavas yavas alismakta olduklari suphe uzerine konustuk. Senaryoyu ogrenmek icin defalarca okumaya ihtiyac duydum. Neyi ogrendigimi bilmek ve anlamak istiyordum. Anlamak ve ogrenmek arasinda cok buyuk bir farklilik vardir. Anlamak, ogrendiklerimizi uygulanabilir hale getirmektir. Bu benim icin buyuk bir zevk ve gelismek icin bundan daha iyi bir yontem yok

Bu filmde ayni zamanda arkadasiniz Rachida Brakhni ile de calistiniz

The King: Cekimlerden bir sure once beraber tatile cikmistik, bu bir firsatti. Daha once de benim oynadigim Face au paradise isimli tiyatro oyununu yonetmisti onceden birbirimizle calisma aliskanligimiz var ve bu kendisiyle ikinci kez calisma sansim. Senaryoyu ogrendikten sonra onunla beraber sahneler uzerinde calismaya basladik. Cekimden onceki son etaplardi ama her bir etaptan cok zevk aldim. Ben yolculugun kendisinden cok bu yolculuga hazirlik asamasini seven bir tipim. Nereye gidiyoruz? Nasil gidiyoruz? Ne yapiyoruz ? Neden ? bu sorularin hepsini seviyorum. Ruyami insa etmeyi seviyorum

Mufettis Forgeat gibi bir karakteri oynarken kendinizden bir parcayi oynuyormus gibi mi hissediyorsunuz yoksa tamamen farkli bir karakteri oynamanin keyfini mi cikariyorsunuz ?

The King: Gercekten garip olan su ki, yaptigimiz butun bu calismalar oynadigimiz karakterin hem bizden hem de bizden baska biri oldugu hissini vermenin bir parcasi.

Simone Signoret aktorlerin karkaterlere degil karakterlerin aktorlere can verdigini soylemisti ?

The King: Yuzde yuz hemfikirim. Biri bana daha once bunu soyleyenin Antoine Vitez oldugunu soylemisti. Hayatta her zaman dillendirdigimiz, cok iyi anladigimiz ve her zaman hatirladigimiz kucuk sozlerle karsilasiriz. Bu soz de benim icin suphesiz ihtiyacim olan ve hayatimi yonlendiren sozlerden bir tanesi. Signoret ya da Vitez farketmez onun bu formulu ”karakterin bize can vermesi” bunda gerceklestirilmesi gerekli olan cok heyecanli bir calisma var.

Korku verici bazi sahneler oldu mu?

The King: Onemli sahneler vardi tabii ki. Cinayet buro ve Karine’le oldugumuz sahneler gibi, bazi temel olaylarin oldugu sorgulama sahnesi gibi ama Frederic ve Karine’le beraber cok iyi hazirlanmis olmamiza ragmen cekim aninda cok farkliydi..

Sizce Karine Vanasse, Sophie Malaterre’i oynamak icin ideal bir secim miydi ?

The King: Kesinlikle uygun cunku Fransa’da pek taninmiyor ve karakteri icin kimligini vermesi, tanimlanmasi kolay. Ozellikle onda herkesin kendinden biraz birseyler bulabilecegi tanidik bir seyler var. Filmin ilk kisminda Paris’e ilk geldigindeki gibi isiltili ve neseli olabildiği gibi filmin ikinci partisindeki gibi tamamen trajik de olabiliyor. Birlikte rol aldiginiz partnerler onemlidir. Elbetteki soyledigimiz sozler vardir ama bunun yani sira dinlemek, kucuk bir jest, kucuk bir goz kirpmasi…. Karine gercekten buyuk bir performans gosterdi. Olmasi gereken fizik ve enerji onda var. Butun duygular ; annesiyle telefonda konusurken, aglarken , aksiyon sahnelerinde. Kosabilir, ziplayabilir, duvarlarin ustune tirmanabilir, bu tarz seylerin hepsini yapabilen aktrisler az sayida. Calismayi seven, karakterine gercekten calisan ve kolay iliski kurulabilen biri. Rolumuze konsatre olmamiz gerektiginde konsantre oluyoruz ve disarda iliskilerimiz normal; guluyoruz, sakalasiyoruz bazen ciddilesiyoruz ama birbirimizi kirmiyoruz. Bu isi yapmanin bizim ayricaligimiz oldugunun farkindayiz.

Takip sahnelerini sevdiniz mi ?

The King: Bayildim. Frederic bana daha once ne yapmak istedigini biraz gostermisti, esinlendigi degisik kaynaklar vardi, uzun olacagini ve hazirlikli olmam gerektigini biliyordum ve evet antrenman yaptim. Özellikle Alain Figlarz ile, kendisi filmler icin kavga sahnelerini ayarliyor ve aktorleri hazirliyor. Hatta saklanma, saldiri gibi senaryoda olmayan sahneleri bile calistik ve bunlari bilmek filmde yapmasak bile oynamamda bana yardimci oldu. Ben aslinda boyle filmler yapmiyorum ama beton zemin uzerindeki agaclara dikkat etmeye calisarak merdivenleri 4’er 4’er atlamak fiziksel olarak cok zor ve tehlikeli olmasina karsin cok heyecan verici, cunku filmin hikayesi bunu gerektiriyor. Gorsel olarak bu kovalamaca cok etkileyiciydi. Beni cekimler sirasinda en cok etkileyen sey ise goruntu yonetmeni Vincetn Gallot idi. Bizi surekli takip etmek zorundaydi. Eger onumuzde kaymamiza neden olacak bir dal varsa Karin ve benim uzerinden atlamamiz gerekiyordu. Ayni zamanda Vincent’in de ama ayni esnada kamerasina da bakmak zorundaydi. Kesinlikle cok kutsal bir ise imza atti.Gercekten cok cesur. Bazi zamanlarda beni bile korkuttu. Bunun yanisira sahsi sahneleri aydinlatmak ve mukemmelestirmekte gercekten cok etkili.

Sizce Frederic Schoendoerffer’in setteki en onemli ozelligi nedir ?

The King: Durust, ona oyuncu olarak istedigini vermedigimizde anliyor. Kendisi gibi dinamik olmamizi istiyor. Birden cok kamerayi hizla dondurmeyi biliyor. Ben bir yonetmenden bana guven vermesini beklerim boylece ben de onun hislerine ve bakislarine guvenebilirim. Bunlarin hepsini Frederic‘te buldum.

Filmde daha onceden tanidiginiz rol arkadaslariniz varmiydi?

The King : Mehdi’yi daha onceden taniyorum cunku daha once Rachida’yla beraber Secret Defense ve One Day In Europe’u yapmislardi ama daha once kendisiyle hic calismamistim. Bence filmde oynayan butun oyuncular roller cok onemli olmasa bile karakterlerinin butun yogunlugunu ve gercekligini basariyla yansittilar. Aurélien Recoing, Stéphan Guérin-Tillié, Cyril Lecomte…boyle normal ve calismayi seven genclerle calismayi seviyorum. Olaganustu aktorler

Aktor olarak aldiginiz zevk filmden filme size daha cok tatmin ediyor diyebilir miyiz ?

The king : Suphesiz. Bugun kendimi aileden biri gibi hissediyorum eger bir aileden bahsedebilirsek. Onceden bende, ben ve digerleri gibi bir izlenim vardi. Belki de bu benim paranoyakligimin bir sonucu ama kendimi davetsiz misafir gibi hissediyordum. Ama bugun tipki Grangé‘in romanlarindaki gibi evlatlık değilim, artik bende ailenin bir parcasiyim. Her halükarda bir kac zamandir kendimi ait oldugum yerde hissediyorum. Bunun disinda derinlerde tum yaptiklarimda bir devamlilik oldugunu hissediyorum. Futbolcu olarak basladim aktor olarak devam ediyorum, degisen sadece oyunun kurallari.

Eric Cantona İle Soru Cevap

2011-03-07T02:41:00.000-08:00

Harika bir Eric Cantona röportajı. New York Times, New York Cosmos'un futbol direktörlüğüne getirilen Eric The King ile konuşuyor. Manchester yıllarından Messi'ye, Barcelona'dan Cosmos'taki görevine, oyunculuk kariyerinden ABD'nin 20 yıl içinde dünya şampiyonu olacağı kehanetine kadar her şeyi anlatıyor Cantona. Röportajı Türkçe'ye çeviren Emre Çelik'e de büyük bir teşekkür.

Keyifli okumalar.

Başlangıçta, ilk bakışın ardından bile,44’lük Eric Cantona şık günlük kıyafetlerini çıkarıp yeşil sahalara kendini kasmadan dönebilecek gibi görünüyor. Birçok insan tarafından esrarengiz bulunan Fransız, 90’larda Manchester United’in yıldızıyken, 30 yaşında şu anda gelişmekte olan film kariyeri için futbolu bıraktı.14 yılın ardından tekrar futbolun içinde artık. Cantona, şu anda kuruluşu tam olarak tamamlanmayan ama belki de 2013 yılında MLS’de 20. takım olarak göreceğimiz New York Cosmos’un futbol direktörlüğüne getirildi. Cantona, The New York Times’dan Jack Bell’e (söyleşi esnasında iPad ve kablosuz klavye ile Cantona’nın söylediklerini not alırken, Cantona’nın “garip, bir polis karakolunda ifade veriyorum sanki” dediği kişi) Old Trafford günleri, sinema serüveni ve Cosmos’dan beklentilerini paylaştı.

Sizin profesyonel futbol kariyeriniz boyunca yaşadıklarınızın aktörlük kariyeriniz üzerinde bir etkisi oldu mu?

Hayatımda her zaman oyunculuk yapmak istedim. Sahada olanlar da aslında bir çeşit oyunculuktur. İlk önce yürümeyi öğrenirsiniz ve gerisi kendiliğinden gelir.

Sahada birçok açıdan abartılı, tiyatral bir oyuncuydunuz. Bunun Fransız olmanızla bir ilgisi var mı?

Tiyatral mı? Evet. Old Trafford düşler sahnesidir. Bazen insanlar bana oyunculuk ve futbolculuk arasındaki ilişkiyle ilgili farklı sorular soruyor. Böyle olunca bunun hakkında kafa yordum ve ikisi arasında birçok ortak nokta buldum. Futbol sadece futbol değildir. Sahada, yani sahnede, hünerlerinizi sergilersiniz. Her zaman iyi futbol oynamak ve izlemek istemişimdir ama tabii ki kazanmak da çok önemli.

En çok beğendiğiniz yönetmen kim?

(Jean-Luc) Godard en beğendiklerimden biri. Gerçekten müthiş. Bir de bugünlerde Fransa’da bile çok tanınmayan Jérôme Bonnell var. Çok iyi bir yönetmen. Onunla daha önce hiç çalışmadım ama onun filmlerine hayranım.

“Looking for Eric” isimli son filminizde farklı egolara, kişiliğe sahip bir yıldızı oynadınız. Oynadığınız rol sizin için biçilmiş bir kaftan gibiydi.

Film çekmeyi ben istedim ve Ken Loach da çalışmak istediğimiz kişiler listesinin içindeydi. Onunla bir araya geldik ve aynı hikaye üzerinde çalışma fikrinden dolayı çok memnun oldu. Eğer 100 yönetmene danışsanız, 100 farklı film çıkar karşınıza. Fakat bizim kafamızdaki fikirler Ken Loach’ın kafasındakilerle neredeyse aynıydı. Çektiğimiz film beni son derece mutlu etti. Bütün oradaki insanlarla tanışma fırsatı buldum. O, muhteşem bir yönetmen. En önemlisi ise son derece kaliteli insanlarla birlikte çalışmak oldu. Alçakgönüllülük ve insanlık vardı o filmde.

Siz Manchester United’dan ayrıldıktan sonra futboldaki en büyük değişiklik sizce nedir?

Birçok şey değişiyor beklendiği üzere. Artık televizyon gittikçe oyunun bir parçası oluyor. Sponsorlarla birlikte artık daha çok para var sektörde. Futbolcularda bu faktörlerin hepsinin ortasında yerlerini alıyor artık.

Bana sorarsanız bu konu hakkındaki tartışma hiçbir zaman sona ermeyecek. Çoğu zaman, insanlar futbolcuların çok fazla kazandığını söylüyor. Fakat benim açımdan, ben çocukken sadece futbol oynamayı, en iyi takım için en iyi oyuncu olmayı hayal ettim. Futbol sayesinde çok para kazandım. Büyük takımlarla muhteşem zamanlardan kalan hoş anılarım var.

Futbol oynadığınız sürede sizin için en önemli anlardan bazıları nelerdir?

Hepsini United ile birlikte yaşadım. United’da 26-30 yaşlarımın arasında kariyerimin en iyi futbolunu oynadım. En iyi yıllarımı dünyanın en iyi birkaç oyuncusuyla birlikte United’da geçirdim. Ferguson tüm zamanların en iyi menajerlerinden biri. Çok şanslıydım. Ve United’ın oyun anlayışı, evet kazanmak, zevk aldığım bir şeydi.

Kişisel olarak benim için en önemli an ise yeni jenerasyon gençlerle birlikte duble (1995-1996 sezonunda kazanılan Premier League ve F.A. Cup) yaptığımız zamandır.

Ada dışından Premier Lig’e gelen yıldız futbolculardan ilk dalganın içinde yer aldınız. Bu herhangi bir zorluk teşkil etti mi?

Evet, örneğin Ada’ya ilk olarak Sheffield Wednesday ile bir haftalık deneme antrenmanlarına gittiğimde benimle bir haftanın sonunda sözleşme imzalayacaklarını düşünmüştüm fakat hafta bitince işler pek de düşündüğüm gibi olmadı ve benden bir hafta daha deneme antrenmanlara devam etmemi istediler. Şunu demek istiyorum aslında, o zaman zaten Fransa milli takımı adına oynuyordum. Fransız milli bir oyuncunun Wednesday’de denenmek için antrenmanlara çıkarıldığını düşünebiliyor musun? O dönemde hiç kimse Fransız futbolcuları bilmiyordu. Bilmemelerinin yanında kimse umursamıyordu da. Sanırım o dönemde Ada’daki hiç kimse yabancı bir futbolcu için işlerin nasıl gittiğinin farkında değildi.

O dönemde genel olarak İngiliz takımları yabancı futbolculara ihtiyaç olmadığı fikrindeydi. Yabancı futbolcu oynatmak bir çeşit ukalalık, zenginlik gösterisi gibi algılanıyordu. Bu şartlar altında ise en kötüsü belki bir gün başarı için yabancı oyunculara ihtiyaç duyabileceklerinin farkına varmaları oldu. Şimdi ise bence olması gerektiğinden daha çok sayıda yabancı oyucu var Ada’da. Yani o dönemin tamamen zıttı. Bana kalırsa şu anda dediğim gibi çok sayıda yabancı futbolcu var ve bence kulüpler ulusal takımları için çalışmalılar. Bizimle, Cosmos’la, birlikte göreceksiniz ki kulübümüz ve Amerika milli takımı için futbol akademileriyle sıkı bir çalışma içinde olacak.

Sizin hakkınızda Glazer’lar Manchester United’tan ayrılana kadar Manchester’dan uzak duracağınızla ilgili şeyler duyuyorum. Bunlar doğru mu acaba?

Bu konuda size tek söyleyebileceğim sanırım Ferguson orada olduğu sürece herhangi bir sorun olmayacağıdır. Çünkü onun, işin futbol tarafında Gandhi’den pek bir farkı yok.

Günümüz futbolunda ilginizi çeken, izlerken sizi eğlendiren futbolcular var mı?

Yaşlı bir adam gibi konuşmak istemem aslında. Her jenerasyonun kendine özgü, kuvvetli bir yönü bulunan, en iyi oyuncular olduğunu düşündüğünüz oyuncuları vardır. Eğer güçlü bir karaktere sahipseniz, insanları eğlendirebilirsiniz fakat bugünlerde bunun yanında farklı görüşlere, tutumlara da sahip olmanız gerekiyor. Lakin, yalın süssüz biri de karizmatik biri olabilir ve futboldan keyif almanızı sağlayabilir. Tıpkı Messi gibi.

Hangi takımları ve oyuncuları izlerken keyif alıyorsunuz?

Barcelona ve Manchester United. Takım olarak insana keyif veriyorlar.

Manchester ile ilgili olarak söylemeliyim ki Ferguson bir çeşit dahi. Şu ana kadar birçok farklı jenerasyondan oyuncuyla birlikte çalıştı. 70 yaşında ve 18 yaşındaki futbolcularla çalışıyor ama kendini bütün bu jenerasyonlara adapte edebiliyor. Özellikle bu vereceğim gerçekten ayrı bir örnek. Berbatov’un üzerinde çok emek sarfetti ve Berbatov konusunda çok sabretti çünkü onun çok iyi bir futbolcu olduğunu biliyordu.

Ferguson, kişilik olarak gelişmiş, kuvvetli oyuncuları alıyor ve onlar üzerinde psikolojik olarak çalışıyor. Bu çok önemli bir şey aslında. Bu yöntem bende de %100 çalışmıştı. Aslında bireysellikten çok takım için yapılan şeylerdi. Bana söylediği her şeyi kabul ettim çünkü bana sahada serbestlik tanıdı. Her ne kadar başta tam olarak farkına varmasam da bana 7 numaralı formayı vererek her şeyi benim için daha önemli kıldı. Asla bir baskı hissetmedim. Bana 7 numaralı o formayı vererek aslında bana ne kadar güvendiğini gösterdi. Benim için bir onurdu bu.

Sanırım Manchester’a ilk gittiğim Cantona ile futbolu bıraktığım Cantona arasındaki farkı görünce şaşırmış olmalı çünkü hiç kimse oraya ilk gittiğimde benden tam olarak ne bekleyeceğini bilmiyordu. Aslında bir bakıma böyle olması daha iyi oldu. Aksi taktirde sıkıcı, her şey daha önceden planlanmış gibi olurdu bir bakıma.

Plaj Futbolu Dünya Kupası’nda oynadığını bir kenara bırakırsak, son 14-15 yılda futbolun dışında kaldınız. Cosmos projesine katılma fikrine nasıl ikna oldunuz?

Noel zamanında kulüp, benimle birlikte çalışan kardeşimi aramış ve bu projede yer almamı istediklerini söylemişler. Kulübün hikayesini biliyordum ve benim açımdan bu hikaye gayet önemli bir yere sahip. Eğer ki takımı kurmanın altında yatan bu hikaye olduğundan farklı şekilde kullanılsaydı veya yansıtılsaydı, katılmayı düşünmüyordum aslında. Ama proje çok iyiydi. İçinde her şeyden bir parça barındıran futbolda önemli olan şeylerden biri olan takımın imajı çok hoşuma gitti.

Buradaki yeni oyuncular yetiştirme fikri hoşuma gitti ve bunu gerçekleştirmek için Birleşik Devletler’de çok sayıda genç var. Şundan eminim ki Birleşik Devletler önümüzdeki 20 yıl içinde Dünya Kupası’nı kazanacak. Bunda Franz Beckenbauer ve Pelé’nin buraya top oynamaya gelmesinin de etkisi çok büyük. Futbolla küçük yaşta tanışan çocuklar onları izlediler ve bu spora ilgi duyup futbola başladılar. Onlar burada top oynarken futbolun gelişmesi için onlara yeterli imkanın ve kredinin sağlanmadığı fikrindeyim. Bence insanlar Cosmos sayesinde futbolun bir çeşit sanat olduğunun farkına varmaya başladı.

Gerçekten Amerika’nın 20 yıl içinde bir Dünya Kupası kazanacağına inanıyor musun?

Evet, bundan eminim. Amerika, Dünya Kupası’nı kazanacak ve Cosmos akademileriyle ve milli takıma en iyi oyuncularını vererek bunda büyük katkı sağlayacak. Şu anda bile akademilerimizde çok iyi futbolcular var. 8-9 yaşlarında muhteşem çocukları görüyorum. Şu anda Birleşik Devletler’de futbol oynayan 18 milyon çocuk var.

Birleşik Devletler, Güney Afrika’daki Dünya Kupası’nda çok çok iyi oynadı. Şu anda Dünya Kupası’nı kazanabilecek kadar yeterli değiller belki ama her geçen gün daha da gelişiyorlar. Artık eskisinden çok daha hızlı, yetenekli oyunculara sahipler. Ve evet Dünya Kupası’nı kazanacaklarına inanıyorum.

Siz de George Best gibi Dünya Kupası oynamamış büyük yıldızlar arasında yer alıyorsunuz. Bu sizde herhangi bir hayal kırıklığına sebep oluyor mu?

Kariyerimde birçok başarıya ulaştım ve olumsuz şeyler hakkında çok kafa yormuyorum. Sahip olduğum, yaptığım onca güzel şeyi düşünmeyi yeğlerim. Futbola başladığım zaman her şeyi kazanmak istiyordum fakat sonradan bunun imkansız olduğunun farkına varıyorsunuz. En önemli olan şey ise aslında her zaman kazanmaya çabalamanız ve bunun için en iyi oyununuzu oynamaya çalışmanızdır. Bazen kazanırsınız. Bazen her şeye rağmen mücadeleyi bırakmazsınız, hakkınızla alırsınız. Bazen şanslısınızdır. Bazen ise şanssız. Şans da önemlidir.

Sana Cosmos’da yapacağın görev ne ifade ediyor?

Yeni bir şeyler yaratmayla ilgili. Bireysel olarak kendi futbol vizyonuna sahip biriyim ve bu vizyonu buraya taşıyıp Cosmos’un kazanması için çalışacağım. Ajax 70’lerde futbol adına yeni bir şeyler yarattı. Barcelona’da Cruyff yeni bir jenerasyon ortaya çıkardı. Bütün bunlar gibi Cosmos da daha önce hiç görülmemiş, yapılmamış şeyler yapabilir. Aslında bakarsanız her 20-30 yılda yeni bir hareketlenme görürsünüz. Geçmişi araştırmalı, bunlardan ilham almalı ve kendi geleceğinizi yaratmak için bunları kullanmalısınız. İşte bu fikirlerle geldim buraya.

Bu fikirler tamamen bir çeşit antrenörlük biçimi. Başarılı olmak istiyoruz ve bunun için de fiziksel, teknik ve mental olarak çok güçlü oyunculara ihtiyacımız var. Hiç kimsenin bilmediği, çözemeyeceği oyun taktikleri lazım bize. İnsanların Barcelona’da Cruyff’un yaptıklarını anlamaları çok zaman aldı çünkü oradaki ilk sezonunda ileri uçta tam anlamıyla bir forvet oyuncusu kullanmadı. Kanatlardan ileri çıkan, forvet gibi oyuncular kullanmayı tercih etti ve bu da daha önce kimse tarafından uygulanmamış bir şeydi.

Oyuna kendi stilini yansıttı ve rakiplerinin de buna göre oynamasını sağladı. Bu da oyunu sizin kontrol ettiğiniz anlamına gelir.

Bütün bu söyledikleriniz gerçekten hoş fikirler ama MLS ve MLS sisteminin ne şekilde işlediği konusunda ne kadar bilgiye sahipsiniz? Herhangi bir bilgi eksikliği sizi korkutuyor mu? Elbette bütün sorduğum bu sorular Cosmos’un sonuçta bir takım olup lige katılması varsayımına dayanıyor.

Evet MLS’yi çok iyi bildiğim söylenemez ama Cosmos’ta Cobi Jones ile birlikteyim ve o da bütün bilmediklerim için tam bir bilgi kaynağı. MLS ile ilgili daha çok şey öğrenmek istiyorum ve bunun için çok çalışıyorum. Maçları gerek stadyumda gerekse kasetlerden takip ediyorum. Şu anda öğrenme sürecim çok hızlı ve çok sağlam biçimde ilerliyor. Fakat daha öğreneceğim birçok şey olduğunun farkındayım.

1966'da Fransa Ligi

2011-02-27T13:17:00.000-08:00

Eric Cantona'nın doğduğu 1966 senesinde dünyada neler olmuş bakmaya devam ediyoruz. Sırada Fransa Ligi'ne kısa bir bakış var. Kral'ın doğduğu yıl ülkede lig ne haldeymiş, kimler şampiyonluk kovalıyormuş...Barış Gerçeker yazdı.

Fransız futbolunda 1932’de başlayan profesyonel dönemin 34. senesi Eric Cantona’nın doğduğu 1966 senesine denk geliyor. Aykırı Fransız, Mayıs 24’te doğduğunda Nantes’ın şampiyonluğuyla biten 1965-66 sezonu bitmiş miydi bitmek üzere miydi, bunun kaydına ulaşmak mümkün olmadı.

O sezonda, 38 maçta 60 puan toplayarak 53 puanlı Bordeaux’nun önünde finişi gören Nantes’ın takipçisi Bordeaux ile aynı sayıda gol atıp aynı sayıda gol yemiş olması ilginç notunu düşelim. Eric’in doğduğu seneye de bu yakışırdı!

Aynı sezonun gol kralı, şampiyonun ’66 Dünya Kupası’nda da forma giymiş golcüsü Philippe Gondet. Takımının 84 golünün 36’sı Fransız’ın ayağından gelmiş. 14 kez milli takım forması giyen Gondet’in Horozlu formayla da yedi golü bulunuyor. ’71 senesinde Nantes’tan ayrılıp Paris-Joinville takımına transfer olduktan sonra ‘72’de son transferiyle şu anda amatör konumdaki Red Star Saint-Ouen’e gitmiş ve kariyerini sonlandırmış.

Eric’in doğduğu bu kutsal sene başlayan sezonun, 1966-67 sezonunun şampiyonu ise Saint Etienne olmuş. Ligi bir önceki şampiyonun altı puan önünde bitiren efsane Fransız takımı yine yerli malı bir gol kralı çıkartmış; Patrick Revelli. 82 golün 31’ini kaydeden Fransız golcü ağabeyi Hervé Revelli’yle aynı takımda üç sene forma giyebilmiş ve o da golcü bir isim. Ağabey Revelli yedi kez lig şampiyonluğu yaşamış bir oyuncu olarak da bir rekora sahip.

1966 senesinde İngiltere’de oynanan ve o meşhur golle hatırlanan Dünya Kupası’yla ilgili Fransız futbolunun anıları çok parlak değil. Üç maçta sadece bir puan almayı başarabilen Horozlar İngiltere’nin birinci, Uruguay’ın ikinci bitirdiği A Grubu’nda Meksika’nın da altında kalarak sonuncu olabilmiş. İlk maçta Meksika’yla 1-1 berabere kalan Fransa’da gol Strasbourglu Hausser’in ayağından gelmiş. İkinci maçta Uruguay’a 2-1 yenilen Fransızların tek golü bu sefer Bordeauxlu Bourgoing’in penaltısından. Son maçta kupayı kazanacak olan İngiltere’ye 2-0 yenilip Ada’ya veda etmişler. Bu tablo o zamanın Fransa milli takım teknik direktörü Henri Guérin’in de teknik direktörlük kariyerinin sonu olmuş.

Eric’in takımlarından Auxerre 1965-66 sezonunda henüz bırakın birinci ligi, ikinci lige bile çıkabilmiş değil. Ancak Guy Roux dönemi yeni başlamış diyelim, emektarın 36 senelik macerasının henüz başı yani.

İkinci sözleşmeli takımı Olympique Marseille ise tam da bu sezon ikinci ligi ikinci bitirerek birinci lige terfi hakkı kazanmış. Cantona’ya hazırlık!

İngiltere macerasından önceki son takımı olan Nîmes ise aynı sezonda yine henüz üçüncü ligde oyalanıyor durumda. Sonrasında ’67-68 sezonunda birinci lige yükselebilmişler. Timsahlar (bizim Timsahların aksine, renkleri kırmızı-beyaz) ‘81’de küme düşmüşler, sonrası karanlık.

1966'da Türkiye Ligi

2011-02-16T01:10:00.000-08:00

Eric Cantona'nın doğduğu yıl olan 1966'ya bakmaya, Matthew Simmons röportajının ardından devam ediyoruz. Bu kez konumuz Türkiye Ligi. Anadolu kulüplerinin kurulmasıyla Türk futbolunda daha da özel bir yere sahip olan 1966'yı, Cüneyt Kurt yazdı. Keyifli okumalar....

Cantona'nın doğduğu 1966 yılında Cantona'yı büyük adam yapan oyun, Türkiye denilen bir ülkede çocukluk çağını yaşıyordu. O yıl 'Türk futbolu' deyimi; toprak zeminden çim zemine geçmenin heyecanını, sahada yabancı hakemler görmenin şaşkınlığını, ligin sadece 3 şehrin takımlarından oluşmasının sığlığını ama herşeye rağmen futbola karşı duyulan aşkı anlatıyordu.

Ali Sami Yen stadında ilk lig maçları

1966 yılının ilk günlerinde Türk futbol dünyası o zamana kadar pek benzeri görülmemiş bir heyecan içindeydi. Beden Terbiyesi Genel Müdürlüğü ile İstanbul Belediyesi'nin vardığı mütabakat sonucu Türkiye Ligi maçlarının bir süre 1964'de yapılan Ali Sami Yen stadında oynanmasına karar verilmişti.Yapılan anlaşmaya göre stada 24 bini biletli olmak üzere 28 bin seyirci alınmasına izin verilecekti.

Ali Sami Yen stadının önemi ise zemininden kaynaklanıyordu.Çünkü stad o güne kadar çoğu Türk futbolcusunun ancak yaptığı Avrupa seyahatlerinde gördüğü çim zeminle kaplıydı.

Bu gelişme basının büyük kesimi ve otoriteler tarafından Avrupa ile eşit şartlar altında oynamak manasına geldiği için coşku muazzamdı.Maçdan sonra gazetelerde ise "Türk futbolunda reform" şeklinde başlıklar atılacaktı.

Staddaki ilk maç 1 Ocak 1966 günü saat 12:15'te Beykoz ile Ankaragücü arasında oynanacaktı.İlk kez çim zeminde bir maç oynanacak olunması Mithatpaşa stadının çamurlu sahasına alışkın taraftarları heyecanlandırmış ve stadyum önünde uzun kuyruklar oluşmasına neden olmuştu. Herkes çimi gördüğü için sevinçli ama bir o kadar şaşkındı.Futbolcular bile sık sık eğilip gazetelerin tabirine göre 'halı'gibi yumuşak' çimi okşamadan duramıyorlardı.

Stadın sahibi Galatasaray olsa da,İstanbul takımı olduğu için ev sahibi sayılan Beykoz takımında durum hiç de iyi değildi. Takımın aldığı peş peşe kötü sonuçlardan sonra kimse kulübe sahip çıkmadığı için tüm sorumluluğu takım kaptanı Şirzat almış ve maddi imkansızlıklar sonucu takım maçta giyecek forma bulamamış,sahaya Galatasaray takımdan aldıkları emanet formalarla çıkmıştı.

Ankaragücü ise Beykoz'a nispeten daha iyi durumdaydı.En azından külüplerinde bir başkanları,üstlerinde kendi formaları, ayrıca sezon ve sonraki sezon gol kralı olacak Ertan Adatepe gibi bir futbolcuları vardı.İki takımda olarak son derece hırslı oynuyor,çim zeminde oynanan ilk maçı kazanıp tarihe geçmek istediklerini belli ediyorlardı.Futbolcular zemine alışık olmadığı görülüyor,ayağı kayıp düşen futbolcular sahaya sık sık sağlık görevlilerinin girmesine neden oluyordu.

Maç bu şekilde devam ederken maçın 20.dakikasında Beykozlu Garbis'in ortasını Ankaragücü kalecisi Yunus elinden kaçırınca,gelen topa muhteşem bir vole vuran Niyazi hem Ali Sami Yen stadının,hem de Türkiye Liglerinde çim sahada oynanan ilk maçın ilk ve tek golünü atmış oluyordu.

İki takımında bu dakikadan sonraki gol denemeleri başarılı olmayınca maç 1-0 Beykoz'un üstünlüğü ile tamamlandı.Günün Ali Sami Yen'de oynanan diğer maçında ise Beşiktaş Hacettepe'yi 1-0 yenmişti.

Stad yetersizliği ve o günlerin Türkiye Ligi

Ali Sami Yen stadının açılmasını bu kadar önemli yapan ,o günlerdeki stad yetersizliğiydi.O günlerin Türkiye Ligi'nde sadece 3 büyük şehir; İstanbul,Ankara ve İzmir'den gelen takımlardan oluşması ise bu yetersizliği daha da açık bir şekilde göz önüne vuruyordu.İstanbul takımları (Beşiktaş,Fenerbahçe,Galatasaray,İstanbulspor,Beykoz,Feriköy,Vefa,) Mithatpaşa ve Ali Sami Yen stadında,Ankara takımları (Ankaragücü,Gençlerbirliği,Ptt,Hacettepe,Ankara Demirspor,Şekerspor) Ankara 19 Mayıs Stadı'nda,İzmir takımları (Altay,Göztepe,İzmirspor) ise İzmir Alsancak Stadı'nda dönüşümlü olarak oynuyorlardı.Bu da doğal olarak zeminin bozulmasına sebep oluyordu.

Anadolu devriminin asıl sebebi

Bursaspor'un şampiyon olmasından sonra popüler olan Anadolu devriminin başlangıcını 1966 ve 1967 yıllarına dayandırmak yanlış olmaz.Günümüzde büyük Anadolu takımları olarak tanımladığımız Trabzonspor,Bursaspor,Gaziantepspor,Diyarbakırspor,Kayserispor gibi takımların büyük bir bölümü 1966 yılında daha kurulmamıştı.Türkiye 'de Birinci ve İkinci Liglerindeki takımların büyük kısmının 3 büyük şehir takımlarından oluştuğu o günlerde Anadolu futbolu ancak amatör küme seviyesindeydi.

Türkiye profesyonel liglerindeyse takımların metropollere yayılmış olması,stadlarda büyük bir zemin problemi oluşturuyor ve bu yüzden Türkiye 1.Ligi'nin 16 takımdan 14 takıma düşürülmesi bile tartışılıyordu.Federasyon başkanı Orhan Şeref Apak ise bir yandan ligdeki takım sayısının azaltılmasını dile getirirken,diğer yandan oluşan sorunun futbolun Anadolu'ya yayılmasıyla çözülebileceğini düşünüyordu.

Bu kapsamda amatör seviyedeki Anadolu takımlarının birleştirilerek daha güçlü hale getirilmesini sağlayan Orhan Şeref Apak'ı Anadolu devriminin babası olarak saymak yanlış olmaz.

1966'da kurulan Anadolu kulüpleri

-Trabzonspor

-Denizlispor

-Elazığspor

-Malatyaspor

-Antalyaspor

-Aydınspor

-Edirnespor

-Karamanspor

-Kastamonuspor

-Kayseri Erciyesspor

-Zonguldakspor

-Kocaelispor

1965-1966 ve1966-1967 şampiyonu Beşiktaş

1966 yılının en iyi takımı süphesiz Beşiktaş'tı.1965-66 sezonunda 48 puan ve 1966-67 sezonunda 45 puan toplayan Beşiktaş iki sezonda da şampiyon olmuştu.O dönem külüp başkanı 'Baba Hakkı' yani Hakkı Yeten,teknik direktör ise Yugoslav (o zamanlar öyle denirdi şimdi ya Sırp,ya Hırvat veyahut Boşnak deniyor!) Ljubisa Spajic'ti.

1965-66 Beşiktaş Kadrosu:

Kaleciler: Necmi Mutlu, Sabri Dino

Savunma: Yavuz Çoker, Fehmi Sağınoğlu

Orta Saha: Kaya Köstepen, Suat Mamat, Süreyya Özkefe, Yusuf Katırcıoğlu, Coşkun Ehlidil, Cevdet Çetinkaya, Sami Şenol

Forvet: Ahmet Şahin, Yusuf Tunaoğlu, Sanlı Sarıalioğlu , Ahmet Özacar, Fethi Türkeş, Faruk Karadoğan , Güven Önüt

Takımın gol yükünü Ahmet Şahin 14 golle ve Ahmet Özacar 11 golle taşıyordu.Bu iki oyuncu takımın o sezon attığı 52 golün 25'ine imza atmışlardı.O sezon Beşiktaş takımı Türkiye Kupası'nda tarihinde ilk kez finale çıkmış ama Galatasaray karşısında maçı Turan Doğangün'ün 88.inci dakikada attığı golle 1-0 kaybetmişti.

Beşiktaş takımı Avrupa'da ise 1964-65 sezonunda lig ikincisi olduğu için Balkan Kupası'na katılmıştı.Balkan Kupası maçları 1964-65 sezonu daha bitmeden oynanmaya başlandı. Beşiktaş ilk maçını Bulgar ekibi PFC Cherno More Varna ile oynadı ve İstanbul'da 1-1 berabere kaldılar. İkinci maçta ise rakibi Arnavutluk takımı 17 Nentori Tiran'dı. İstanbul'da oynanan maç 1-1 bitti. 3. maçta rakip Rapid Bükreş'ti ancak Beşiktaş, aynı gün Lazio ile Şükrü Gülesin'in jübile maçı olması nedeniyle maça katılmadı ve iki maç için de hükmen yenik sayıldı.İkinci tur maçlarında ise Beşiktaş, iki rakibine de 2-0'lık skorlarla yenildi.

Beşiktaş'ın bir diğer final maçı ise o sezon ilk kez oynanan Cumhurbaşkanlığı kupasıydı.Bugünkü Süper Kupa'ya eşdeğer görebileceğimiz kupa maçında Galatasaray'la karşılaşan Beşiktaş bu kez 2-0'lık skor ile rakibine yine finalde kaybetti.

1966-67 sezonuna teknik direktör Ljubisa Spajic'le devam kararı alan Beşiktaş takımı,tarihindeki ilk yabancı oyuncuları bu sezon kadrosuna katmıştı.Daha önce Barcelona ve Sevilla'da oynamış Tibor Szalay ve Real Betis ve Espanyol formalarını giymiş Joe Erwin Kuzman isimli iki Macar futbolcuyu transfer eden Beşiktaş,yerli oyuncularda ise kadrosunu büyük ölçüde korumuştu.

1966-67 Beşiktaş Kadrosu:

Kaleciler: Necmi Mutlu, Sabri Dino

Savunma: Fehmi Sağınoğlu, Erkan Yanardağ, Yavuz Çoker, İhsan Büyükbuğdaypınar

Orta Saha: Kaya Köstepen, Süreyya Özkefe, Yusuf Tunaoğlu , Cevdet Çetinkaya (14), Sami Şenol, Suat Mamat

Forvet: Sanlı Sarıalioğlu , Faruk Karadoğan , Ahmet Özacar,Joe Erwin Kuzman, Fethi Türkeş,Güven Önüt,Ahmet Şahin, Coşkun Ehlidil ,Tibor Szalay

Kral'ın halefi Ertan Adatepe

1966 yılının en iyi futbolcusunu seçecek olsak bu isim şüphesiz Ertan Adatepe olurdu.1965-1966 sezonunda 26 maçta 20 golle ve 1966 - 1967'de de 28 maçta attığı 18 golle iki sezon üst üste gol kralı olan Ertan Adatepe,1 Ocak 1938'de Ankara'da doğdu.Profesyonel futbol kariyerine 1956 yılında Ankaragücü kulübünde başladı.İstanbul'da Galatasaray'la oynadıkları özel maçta beğenilen Ertan,o sezon Galatasaray'a transfer oldu,fakat Metin Oktay'la aynı tarzda oynadığı için fazla forma şansı bulamadığı Galatasaray'dan 1960'da ayrıldı.1965-66 ve1966-67 sezonunda Metin Oktay'ı geçerek gol kralı olduğunda Metin Oktay'dan sonra Türkiye Birinci Futbol Ligi'nde birden fazla kez gol kralı olan ilk futbolcu olmuştu.Bir sonraki sene 60 bin lira gibi o döneme göre iyi bir paraya PTT'ye transfer oldu.Sonraki dönemlerde Göztepe formasıyla Avrupa kupalarında da oynayan Ertan Adatepe 1970 yılında futbolu bıraktı.Ertan Adatepe 1 kez A milli formayı giymiştir.

Hakemlere şiddet ve yabancı hakemler

1966 senesinde hakemler şiddet her zamankinden daha fazlaydı.Neredeyse her hafta bir hakem dövülüyordu.Mesela 14 Şubat 1966 günü Güneşspor-Samsunspor takımları arasında oynanan ikinci lig maçında hakem Fehmi Pazarcı odunlar ile dövülmüştü.Bu olayların sonunda hakemler bazı takımları boykot ediyor veya lig maçlarına geniş güvenlik önlemleriyle çıkılıyordu.Bu durum karşısında sabrı taşan federasyon ise biraz kızgınlıktan,biraz da mecburiyetten maçlarda yabancı hakemlerin düdük çalmasına karar verdi ve o sezon ligde birçok maç yabancı hakem yönetiminde oynandı.

Bir acayip yükselme:Karşıyaka

1963-64 yılında oynadığı Karşıyaka-Kasımpaşa maçında (maç 4-0 bitmişti) şike yaptığı gerekçesiyle 19 Ağustos 1964'te ligden düşürülen Karşıyaka takımı, Danıştay'a temyiz davası açmıştı. Duruşmadan bir kaç gün önce ise gazeteler,Karşıyaka-Kasımpaşa maçında şike yapıldığına dair delillerin çalındığına dair haberler yazıyordu.Takvimler 30 Mart 1966'yı gösterdiğinde ise mahkeme delil yetersizliği nedeniyle Karşıyaka'nın Birinci Lig'e iadesine karar verdi.Bu acayip olaylar dizisinin sayesinde 1966-67 sezonunda Türkiye Birinci Ligi 17 takımla oynanmıştır.

1965-66 Sezonu Puan Durumu

Takımlar O G B M A Y P

Beşiktaş 30 20 8 2 52 16 48

Galatasaray 30 17 8 5 53 20 42

Gençlerbirliği 30 15 8 7 32 24 38

Fenerbahçe 30 10 12 8 32 25 32

Göztepespor 30 12 8 10 33 27 32

Altay 30 10 8 12 26 28 28

Ankaragücü 30 10 7 13 52 52 27

Feriköy 30 7 13 10 28 32 27

Vefa 30 9 9 12 30 39 27

Ankara D.spor 30 9 9 12 26 36 27

İzmirspor 30 8 11 11 32 43 27

Hacettepe 30 11 5 14 33 46 27

İstanbulspor 30 8 9 13 26 35 25

Ptt 30 10 5 15 28 45 25

Şekerspor 30 7 10 13 40 45 24

Beykoz 30 6 12 12 22 32 24

1966-1967 Sezonu Puan Durumu

Takımlar O G B M A Y P

Beşiktaş 32 16 13 3 44 15 45

Fenerbahçe 32 17 9 6 37 20 43

Galatasaray 32 12 17 3 53 33 41

Göztepespor 32 14 10 8 47 31 38

Altay 32 11 10 11 27 27 32

Gençlerbirliği 32 8 15 9 35 28 31

Ptt 32 9 13 10 34 30 31

Eskişehirspor 32 10 11 11 29 44 31

Ankaragücü 32 8 14 10 29 36 30

Ankara D.spor 32 8 14 10 27 35 30

Feriköy 32 10 10 12 29 39 30

Altınordu 32 10 9 13 39 42 29

Vefa 32 9 11 12 31 35 29

Hacettepe 32 8 13 11 24 33 29

İstanbulspor 32 10 8 14 25 28 28

İzmirspor 32 6 13 13 21 37 25

Karşıyaka 32 6 10 16 18 36 22

Matthew Simmons Röportajı

2011-02-07T04:23:00.000-08:00

Yazılarımıza bir röportaj için ara veriyoruz. Çünkü röportaj, futbol tarihinde unutulmazlar arasına girmiş bir anın kahramanına, Cantona'nın milyonların gözü önünde uçan tekmeyi yapıştırdığı Matthew Simmons'a ait. 31 Ekim 2004'te İngiliz The Guardian gazetesinde yayımlanmış olan röportajı, Emre Çelik Türkçe'ye çevirdi...

HEDEFTEKİ ADAM

Matthew Simons önce kurban olarak görüldü fakat daha sonra ırkçı olarak öne çıkarıldı. Şimdi ise olayın yıldönümünden önce verdiği ilk röportajında Jamie Jackson’a üzgün olduğunu fakat bir özür beklediğini ifade ediyor.

Matthew Simmons Güney Londra, Croydon’da bir barda otururken hayatını baştan aşağı değiştiren Selhurst Park’taki geceyi aktarıyor. Cantona’nın kendisine attığı tekmenin hemen ardından Simmons Adadaki en tanınmış ve hakkında en çok olumsuz yorum yapılan insanlardan birine döndü, işini kaybetti, ailesinden sırtını çevirenler oldu ve gazeteciler bir an olsun peşini bırakmadı.

“Yanlış zamanda yanlış yerdeydim.” diyor ve ardından bilgisayarımda bir taslak çizerek o gece nerede oturduğunu ve Cantona’nın oyundan atıldıktan sonra neler olduğunu anlatıyor. ”Burası Selhurst Park’ın maraton tribünü. Koridorlardan aşağıya inip korkulukların önünde istediğiniz yere geçmek çok kolaydır. Onu gelirken gördüğümde tuvalete gidiyordum. Biliyorum bu bir mazeret olamaz ama bazen gerçekler olanların en basitidir. Bulunduğum yer bulunmam gereken yer değildi. Fakat bu ölümcül bir suç değil ve kesinlikle benim asılmamı, sürülmemi veya parçalarıma ayrılmamı gerektirmez.“

Saldırıdan suçlu bulunan Cantona, Croydon mahkemesine, taç çizgisi boyunca yürürken Simmons’un annesine ağza alınmayacak küfürler ettiğini söyledi. Simmons ısrarla Cantona’nın yalan söylediğini belirtiyor “Tanrı aşkına hiçkimse hakkında onun söylediğimi iddia ettiğinden daha kötü bir şey söyleyebilir misiniz? Söylediklerinde tamamen haksız. O tam bir pislik. Böyle bir şey söylememle beni nasıl suçlar? Hakkımdaki bu suçlama nereden geliyor? Onun tarafından. Hayatımı mahfetti. Ve işte bundan dolayı olanlar affedilemez.”

O gece Simmons’un yanındaki bayan Cathy Churchman, Simmons’un söylediği hiçbir şeyi duymadığını belirtiyor. ”Bağırdığı her şeyi duyduk’ diyen insanlar vardı. Bu kesinlikle ve kesinlikle yalan çünkü kimsenin bağırdığını duymadım. Herkes Cantona atıldığı için bağırıyordu. Yani bizim 11 sıra arkamızda oturup söylenenleri duyduklarını iddaa edenlerin söyledikleri tamamen aptalca.”

Öyleyse Simmons tam olarak ne söyledi? “Belki inanılmaz gelecek ama bana söylediklerinden farklı bir şey değil. O kadar önemsiz şeylerdi ki hatırlayamıyorum bile. Ama eminim ki saldırı içeren ve kaba şeyler değildi. Ve o günden sonra başıma gelen hiçbir şeyi haklı çıkaracak türden şeyler değildi “

30 yaşındaki Simmons’u benimle görüşmesi için ikna etmem zorlu bir süreç oldu. Ona birkaç kere yazdım ve Güney Londra, Thornton Heath’te Selhurst Parka yürüme mesafesiyle birkaç dakika uzaklıktaki bütün hayatını annesi Jackie ile birlikte yaşadığı evini ziyaret ettim. Bir gece annesi Jackie ile buluştum ve evin antresinde ayaküstü oğlunun bir delikanlı olarak Selhurst Park’ta maçlara gidişini, nasıl top toplayıcı çocuk olduğunu ve kulübün barında ona içki servisi yaparak yardım ettiği günleri konuştuk. Annesi, Matthew küçük bir çocukken babasının evden ayrıldığını fakat şimdi ise yaptığının tamamen doğru olduğunu düşündüğünü söylüyor “çünkü o zamanlarda Matt’i de yoldan çıkaracağını düşünmüştüm.” diye ekliyor.

1995 yılında Eric Cantona belki de Ada’daki spor basınının en çok ilgisini çeken kişiydi. Olağanüstü yeteneğinin yanında kibiri ve inişli çıkışlı disiplini ile o dönem yeni yeni ortaya çıkan İngiliz futbolundaki yıldız kültürünü domine ediyordu. Simmons ise, İngiliz tabloidlerinin ortaya çıkarmak için çok fazla zaman harcamasına gerek olmayan karanlık ve sorunlu bir geçmişe sahipti.

Örneğin Tabloid gazeteler Simmons’un Britanya Ulusal Partisi’ne ve Ulusal Cephe mitinglerine katıldığını ve ayrıca 1992’de Croydon’da bir petrol istasyonunda bir görevliye soygun amaçlı saldırı teşebbüsünden dolayı mahkum edildiğini keşfettiler. Simmons 90 santimlik bir İngiliz anahtarıyla Sri Lanka doğumlu Lewis Rajanayagam’ın omzuna vurarak -tek sebebi Lewis’in başına gelen İngiliz anahtarından kurtulabildiği için- saldırıda bulunmuştu. Rajanayagam “Çok korkmuştum. Beni öldüreceğini düşündüm. Direk kafama vurmayı amaçlamıştı. Eğer vurabilseydi muhtemelen kafatasımı parçalardı.” demişti.

Bugün saldırıyla ilgili olarak Simmons “Kendimden utanıyorum. İnsanlar bu saldırı hakkında tabii ki tepki verebilirler. Adil ve doğru olan da bu. Fakat bütün bunların hepsi benim Cantona olayında haksız olduğumu göstermez.” diyor.

Simmons, Rajayanagam’a saldırdığında 17 yaşındaydı. Israrla ‘o olay’ diye adlandırdığı olaylar olduğunda 20 yaşındaydı. Olayın ardından tehtitkar söylemleri ve davranışı için düzenlenen davada suçlu bulunmasının ardından davacının (Cantona’nın) avukatına kürsünün üzerinden sıçrayarak uçan tekmeyi geçirdi. 7 gün hapis cezasına mahkum edildi fakat sonradan cezası 24 saate çevrildi.

Ardından hikayesini The Sun’a sattı. Bununla ilgili olarak “Çok büyük bir hataydı. Aslında nlatacaklarım vardı ve söylemem gerektiğini düşündüm. Fakat hikayemi yayınlama süreci tamamen medya tarafından düzenlendi. The Sun soruları sordu ve bende dürüstçe yanıtladım. Böylece düşündüğüm gibi olmadı.”

Röportaj için ne kadar ödediler peki? “Çok fazla değil.” 10000 sterlin? “Hayır. Birkaç bin sterlin görüşmeden önce ve birkaç bin sterlin de görüşmeden sonra vereceklerini söylediler fakat hiçbir zaman ödemediler. Hiçbir zaman.”

24 saat boyunca the Sun ile Gatwick Otel’ine kapanınca kendi kendine “ben ne yapıyorum” diye sordu ve şaşırtıcı bir işe girişti. ”Manchester United’ı aradım. Neler olup bittiğini öğrenmek istedim. İşte bundan dolayı Sir Alex Ferguson’u aradım fakat United ona ulaşmak isteyenin ben olduğumu sanırım anlayamadı. O an aklımdan geçenleri hatırlayamıyorum. Sanırım kendimi sakinleştirmenin bir yolunu arıyordum. ”

Simmons gittikçe toplumdan uzaklaşan bir figür haline geldi. Barlardan artık uzak durduğunu söylüyor fakat onun için bütün takımlardan önce geldiğini söylediği Fulham maçlarına gittiğini de ekliyor. Ara sıra Palace’a dönüyor ve olayın yaşandığı maraton tribününde maçını izliyor. Örneğin henüz birkaç hafta önce Selhurst Park’ta maça gitmiş.

İnşaat işcisi olarak çalışıyor ve inşaat ile alakalı her şeyi yapıyor. Artık hayatındaki her şey annesinden ayrılmış da olsa yedi yaşındaki oğlu. Bazı aile üyeleri daima o meşhur olayla anılacak olan Matt ile görüşmüyor. “Cantona bana vurarak tamamen profosyonellik ve disiplinden uzak olduğunu gösterdi. Ben de dahil olmak üzere herkes sinirlerine hakim olamayabilir fakat olaydan sonra gerek medya gerek Ferguson gerekse Cantona tarafından maruz kaldığım istismarlar affedilemez.”

Eğer bugün Cantona ile görüşme imkanın olsa Matthew ona neler söylerdin? “Eğer bu kadar ılımlı bir insan olmasaydım ve kendi işimi yapsaydım çoktan görüşürdük. En ufak bir utanç ve rahatsızlık duymuyorum. Lakin üzerinde durulması gereken nokta benim ona karşı ne yapacağım değil onun bana karşı nasıl bir tutum sergileyeceğidir. Benimle yüzleşince suratı nasıl bir şekil alacak? Kafasını çevirip yüzüme bakabilecek mi ya da yine agresif bir tavır mı sergileyecek?”

Acaba bir özür düşüncelerinizin değişmesine yol açar mı?

“Kesinlikle. Çünkü bu onun harbiden adam olduğunu gösterir. Bunu kameraların ve insanların önünde yapmasına bile gerek yok. Benim evimine gelebilir ve ikimiz bildiği sürece bunu kimse bilmez bile.”

Fransız’ın da üzerinden yaklaşık 10 yıl geçen olayla ilgili olarak kendi yaptıklarının da, Matthew’in yaptıklarının da yanlış olduğunu düşünmesi hala mümkün. Simmons her yıl Christmas öncesi tekrar tekrar ortaya çıkan medyadan uzak durmak için ve ayrıca çocuğunu medya baskısından korumak için eve kapanacağını söylüyor. Hayatının geri kalanını inşa etmekte gayet samimi görünüyor. Belki o gece Selhurst Park’ta meydana gelen olaylarda kendi üzerine düşen suçlamaları kısmen kabul etmesi ona da hayatta başarılı olma fırsatı verecektir.

1960’larda Sinema

2011-02-01T06:03:00.000-08:00

Sırada ikinci yazımız var. Sevgili Efsun Güztoklusu, Eric Cantona'nın yakın ilişki içinde olduğu sinema sanatına bir göz atıyor. Bu yazıda, Cantona'nın doğduğu yıl olan 1966'dan yola çıkarak, 60'ların sineması, İtalyan Yeni Gerçekçiliği, Ken Loach, Cantona'nın son filmi Looking For Eric gibi başlıkları bulabileceksiniz. Keyifli okumalar...

Sinemanın kronolojik gelişimine baktığımızda, 1960 sinemasının tarihsel izdüşümünü II.Dünya Savaşı sonrası başlığı altında inceleyebiliriz.

a)Sessiz Sinema

b)2.Dünya Savaşı öncesinde sesli sinema

c)Savaş yılları ve 2.Dünya Savaşı sonrası sinema

altbaşlıklarını kısaca sıralayalım..

2.DÜNYA SAVAŞI SONRASINDA SİNEMA(1945-1969)

Savaş yıllarının hemen ardından İtalyan ve Fransız sinemalarında iki ana akım görmekteyiz.

İTALYAN SİNEMASI

YENİGERÇEKÇİLİK olarak adlandırılan bu akımın temsilcileri her ne kadar Mussolini’nin kurduğu Deneysel Sinema Merkezi’nde öğrenim görmüş olsalar da, yapay salon filmleri yerine, toplumsal temalı filmlere yöneldiler. En önemli temsilcileri Victoria de Sica‘yla, Roberto Rosselli’ydi. Barok sinemaya önem veren Visconti bu akımdan ayrıldı. Yerini kısa sürede bu akıma dahil olan Fellini ve Michelangelo Antonioni( modern sinema anlamında daha sonra birer okul olan) aldı.1960’larda bu grubun ikinci kuşağı ortaya çıkmakta gecikmedi. Bernardo Bertolucci, Vittorio Taviani, Lisa Wertmuller gibi ikinci kuşak sinemacılar çağdaş toplumu ve tarihi, çeşitli açılardan sorgulayarak,özgün usluplarını geliştirdiler.

YENİ DALGA: Fransa’da yenileşme dönemi bu akımla başladı. Kurgudan çok görüntünün iç düzenlenişine önem vererek, Fransız sinemacılar ‘yaratıcı sinemalar’ kuramını geliştirdiler. Klasik Hollywood ve Fransız sinemasının kalıplarına karşı çıkarak, filmlerin de aynı romanlar gibi yaratıcılarının damgasını taşıması gerektiğini ileri sürdüler. Akımın önemli temsilcileri; François Truffaut, Alain Resnais, JeanLuc Goddard, Louis Malle, Eric Rohmer‘dir.…

Bazı ülkelerde bu akımlar doğarken, örneğin Rusya sineması Stalin döneminin karanlık dünyasının izleri nedeniyle gerilemiş, Polonya sineması, Macar Sineması bu dönemde ünlü yönetmenler ve kendine özgü filmler yaratarak, kapalı birer toplum olmalarına karşın sürpriz yaratmışlardır. Polonya sineması Andre Wajda, Jerry Kalaworowicz, sonraları Roman Polanski gibi. Macaristan’daki Zoltan Fabri örnekleri gibi….

1960’ların en önemli gelişmesi, üçüncü dünya ülkelerinin sinemalarının gelişmesi idi. Özellikle, Güney Amerika ve Afrikalı sinemacılar sömürgeciler ve emperyalistlere karşı radikal bir tutum içindeydiler. Ulusal bilinç geliştikçe bağımsız filmler özellikle Güney Amerika sinemasındaki ‘Yeni Akım’ çerçevesinde yükselişe geçtiler. İspanya’da Luis Bunuel Fransa’da çektiği filmlerde burjuvazi ve hristiyanlık eleştirilerini sıralarken, İsveç’ten İngmar Bergman insane doğasının karmaşık yapısını genellikle siyah beyaz çekimlerle irdeledi. Günümüzde Türkiye de dahil bir çok sinemacının filmlerinde İngmar Bergman etkisini görmekteyiz.Nuri Ceylan, SemihKaplanoğlu ve David Lynch……

Amerikan sinemasında ise star sistemi ve stüdyolar eski şaşasını 1960’ların sonunda mumla ararken, 1960’lardaki toplumsal çatışmalar sinemayı etkiledi. Bu dönemde Dennis Hopper, Arthur Penn, Stanley Kubrick, Robert Altman, Sam Pekinpah gibi sinemacılar filmlerinde cinsellik, şiddet, militarizm gibi tabu konulara el attılar. 1960’larda karşı kültürün izlerini taşıyan filmlere imza atan bu sinemacıların yanı sıra 60 sonları 70 başlarında Francis Coppola, Martin Scorsoce, George Lucas, Steven Spielberg gibi okullu sinemacılar çalışmalarına başladılar.

Sinemada altmışlar dönemini kısaca özetledikten sonra Eric Cantona’nın filmografisine geçebiliriz. Eric Cantona şöyle demiş; ’Ben Fransa’da doğmuş olabilirim ama kendimi İngiliz gibi hissediyorum. Evet Cantona bir çok Fransız filminde rol almakla birlikte gerçek sinema kariyerini ünlü devrimci sinemacı Ken Loach’la işbirliği yaparak oluşturmuştur..(Bknz İmbd Eric Cantona İngilizce filmler Elizabeth,Maneater)

Bu işbirliği çok yadırganmıştır. Zira genellikle işçi sınıfı filmlerinin yönetmeni olan ve starlarla çalışmaktan nefret eden, Hollywood’un adını bile duymak istemeyen Loach’un futbolla da pek içli dışlı bir görünümü yoktur. Looking for Eric filmini irdeleyen Guardian gazetesindeki söyleside, ikili ‘Tuhaf Birlik’ olarak adlandırılmıştır. (bknz Simon Hatterson,Guardian,9.5.2009 ) Belki de söyleşinin altbaşlıklarında okuduğumuz gibi ikilinin ailelerinin işçi sınıfından gelmelerinden, Cantona’nın sağduyulu mizahi zekasından ya da trompet çalmasından etkilenmiştir usta sinemacı …Belki de filmlerinde gerçek kişileri oynatmayı seven Loach’un Cantona’yı bir stardan çok gerçek bir kişi olarak algılamasından..Kimbilir?

Looking for Eric filmi 2009’da çekilmiş ve 20 yıldır Loach’un çektiği tek komedi filmi..

Filmin odağında Cantona hayranı, orta yaş buhranı yaşayan Eric Bishop adında bir adam var, 10 yıldır maça gidemiyor ve patronlara sövüp diğer postacı arkadaşlarıyla publarda maç izliyor. İdolleri Cantona. Cantona kendisini oynuyor. Belki de Loach ile Cantona’yı aynı noktada buluşturan sistemi reddeden radikal görüşleri. Futbolu bırakırken Cantona şöyle demişti: ’Futbolda para karakteri her şeyin önüne geçti ve bu durum beni çok rahatsız ediyor.”

Film sıcak, insancıl bir film olmakla birlikte eski usul dayanışmayı ön planda tutan Loach filmlerinin toplumsal sınıflar arasında ezilen, sisteme dahil olmak zorunda kalan işçi sınıfına göz atan, onun savaşını veren diğer filmlerindeki devrimci tadı da içeriyor. Ustanın kamerasından Bishop’un oğlunun bir çete reisi tarafından maç bileti karşılığında çeteye dahil edilişini, sıradan yoksul ailenin çetenin tehdidi altına girişini görüyoruz.

Cantona’nın risk almayı, farklı olmayı ve isyan etmeyi simge almış yaşamı filmde o denli güzel işlenmiş, sahada yaptıkları ile senaryo arasında paralellik yakalanmış ki, futbolu ve Cantona’yı neden sevdiğimizi ve Loach sinemasının değerini bir kez daha anlıyoruz.

1966'da Doğanlar ve Ölenler

2011-01-26T05:30:00.000-08:00

Son yazdığımız yazıda, işimizin sadece çeviri yapmak olmadığını, gönüllü ekibimizin her bir bireyinin çeşitli konularda yazılar yazacağını belirtmiştik. Bu yazılardan ilki, Eric Cantona'nın doğduğu yıl olan 1966'da doğan ve ölen isimlere bir bakışı içeriyor. Futbolun kahramanlarından oluşan listede, hepimizin hayatında özel yeri olan insanlar mevcut. Cüneyt Kurt'un kaleminden;

1966 Doğanlar ve Ölenler

Cantona'nın doğduğu yıl olan 1966’yı ele alırken, aynı yıl doğan veya ölen ve dünyada iyi, kötü bir iz bırakmış insanları anmasak büyük bir eksiklik olurdu. 1966 yılında doğan veya ölen binlerce insan var ama hepsini bir yazıya sığdırmak çok zor, bu sebeple sadece en iyilerini ve Türkiye'de en tanınmışlarını seçtim.

Doğanlar

Gianfranco Zola

Madem çıkış noktamız Cantona, Cantona'dan sonra İngiltere'yi sarsan bir diğer yabancı olan Gianfranco Zola'dan başlamak doğru olacaktır. Gianfranco Zola, 5 Temmuz 1966 günü İtalya'nın Sardunya adasında doğdu. Futbola İtalya'nın alt küme takımlarından Nuorese Calcio'da başlayan Zola'yı geç keşfedilen yeteneklerden biri saymak yanlış olmaz.

1984-1987 yıllarında 31 maçta oynayan Zola 10 gol attı. 1987'de 21 yaşındayken Sassari Torres 1903 kulübüne transfer olan Zola, bu kulüpte ise 2 sezonda oynadığı 88 maçta 21 gol attı. Zola'nın parlaması ise 1989 yılında Napoli takımına transfer olmasıyla oldu. O dönemin Napoli'si Maradona ile 1989 yılında UEFA Kupası'nı kazanmıştı. Böyle bir takımda 1989-1993 yılları arası 105 maçta oynayan Zola 32 gol atarak 3.lig takımından transfer edilmiş bir oyuncu için beklenmeyen bir performans sergilemiş, adını o dönemin yıldızlarından biri olarak duyurmuştu.

27 yaşında Parma'ya transfer olan yıldız futbolcu, 3 sezonda 102 maçta 49 gol attı ve takımının 1995 'te kazandığı UEFA Kupası'nda gösterdiği performans ile Avrupa'da adını duyurdu. İtalyan yıldız 1996 yılında, 30 yaşındayken futbolunun zirvesini yaşayacağı Chelsea'ye transfer oldu. 229 maçta 59 gol atan Zola ile birlikte Chelsea, 1998'de Kupa Galipleri Kupası ve Süper Kupa'yı kaldırdı. Cagliari'de 2 yıl daha futbol oynadıktan sonra 2005'te futbolu bırakan Zola, İtalyan futbolunun gelmiş geçmiş en iyi futbolcuları arasında anılır.

2003 yılında Chelsea tarihinin gelmiş geçmiş en iyi oyuncusu seçilen Zola’nın, Chelsea'de giydiği 25 numaralı forma ve Cagliari'de oynadığı 10 numaralı forma emekli edilmiştir.Bu özelliğiyle dünya futbol tarihinde özel bir yeri vardır.

Claudio Taffarel

Türk futbol tarihinin en büyük kulüp başarısı olan UEFA Kupası Şampiyonluğu'nda Galatasaray kalesini koruyan Brezilyalı kaleci. Tam ismi Claudio Andre Mergen Taffarel olan Taffarel, 8 Mayıs 1966'da Brezilya'nın Santa Rosa kentinde doğdu.

Profesyonel kariyerine 1985 yılında 19 yaşında iken İnternacional takımında başladı. 5 yıl formasını giydiği Internacional takımında 50 maçta oynayan Brezilyalı kaleci başarılı performansı sayesinde 1987'den itibaren Brezilya milli takımının kalesini korumaya başladı.

1990 Dünya Kupası'nda Brezilya milli takımında oynayan Taffarel, turnuvanın ardından İtalya'nın Parma takımına transfer oldu. 1990-1993 arası Parma'da, 1993-1994 sezonunda ise Reggina'da oynayan Taffarel, 1994 yılında 28 yaşında iken ülkesi Brezilya'ya geri dönerek Atletico Minerio'ya transfer oldu.

4 sezon Minerio forması giyen Taffarel,1998 yılında Galatasaray'a transfer oldu. Hafiften dökülmüş sarı saçlarıyla tanınan kaleci, Galatasaray'da geçirdiği 3 sezonda toplam 89 maçta forma giydi. 101 maçla Brezilya milli takımının kalesini en fazla koruyan kaleci olan Taffarel, 2001-2003 yılları arasında Parma formasını giydikten sonra futbolu bırakmıştır.

Mehmet Özdilek

Türk futbol tarihinin en çok gol atan orta saha oyuncusu Mehmet Özdilek,nam-ı diğer 'Şifo Mehmet', kendisine benzetildiği Enzo Scifo'dan sadece 40 gün sonra 1 Nisan 1966'da Samsun'da doğdu. Şifo Mehmet futbola 15 yaşında Samsun Ladik Spor'da oynayarak başladı. Sergilediği iyi performans sayesinde 18 yaşında Kahramanmaraşspor kulübüne transfer oldu.

Kahramanmaraşspor'da 109 maçta 29 gol atan ve takımının 2.ligden 1.lige yükselmesinde büyük katkısı olan Mehmet Özdilek, 1988 yılında efsane olacağı Beşiktaş'a transfer oldu ve Beşiktaş'ta 13 sene forma giydi. Forma giydiği 387 maçta 130 gol atan Mehmet Özdilek, A Milli takım formasıyla ise 31 maçta oynadı.

Enzo Scifo

Belçika'nın gelmiş geçmiş en iyi futbolcularından biri olan Vincenzo Enzo Scifo, 19 Şubat 1966 günü Belçika'nın La Louviere kentinde İtalyan bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Profesyonel futbola 1983 yılında daha 17 yaşındayken Anderlecht takımında başladı ve genç yaşında rağmen 1984 yılında Belçika Milli takımıyla birlikte Avrupa Futbol Şampiyonası'nda milli formayı giydi.

1986 yılında Belçika milli takımıyla Dünya Kupası'na katılan Scifo; 1985,1986 ve 1987'de Belçika Ligi'ni kazanan Anderlecht'deki etkili futbolu ile İnter'in dikkatini çekti. 1987'de bu kulübe transfer oldu ama orada 28 maçta 4 gola atmasına rağmen yeterince beğenilmedi. Bu yüzden 1988'de Girondins Bordeaux'ya transfer oldu, orada da 24 maçta 7 gol attı ama oradan da bir sezonun ardından ayrıldı.1989'da Auxerre'a transfer oldu ve bu takımda kendisini gösterdi. Auxerre formasıyla 67 maçta 25 gol atan Scifo, 1991'de yeniden İtalya'ya dönerek Torino'ya transfer oldu. Oradan da AS Monaco'ya geçen Scifo 1997'de eski kulübü Anderlecht'e transfer oldu.

2000 yılında sağlık problemleri nedeniyle futbolu bırakan Belçikalı yıldız; 1986,1990,1994 ve 1998 Dünya kupalarında forma giydi ve 4 Dünya Kupası'nda oynamış 14 futbolcudan biri oldu.

Ölenler

Guillermo Stabile

Dünya futbolunun ilk efsanesi diyebiliriz kendisine. 17 Ocak 1905 günü Arjantin'in Buenos Aires kentinde doğdu. Futbola 1920 yılında Sporting Metan isimli yerel bir kulüpte başlayan Arjantinli futbolcu, 1923'te Huracan kulübüne transfer olarak profesyonel oldu.1930 yılına kadar Huracan'da oynayan futbolcu, 25 yaşında ilk Dünya Kupası'na katılan Arjantin takımında milli oldu.

Kariyeri boyunca sadece 1930 Dünya Kupası maçlarında milli formayı giyen efsane futbolcu, bu kupa boyunca oynadığı 4 maçta 8 gol ile Dünya Kupaları tarihinin ilk gol kralı olarak tarihe geçmiştir. Ayrıca Dünya Kupası'nda oynadığı ilk maç olan ve 6-3 biten Arjantin-Meksika maçında 3 gol atarak Dünya Kupası'nda hat-trick yapan ilk futbolcu oldu. Dünya kupasının ardından İtalya'nın Genoa kulübüne transfer olan Stabile 1930-1939 yılları arasında Genoa,Napoli ve Red Star Paris takımlarının formasını giydi ve 1939'da futbolu bıraktı.

Antrenörlüğe 1930 yılında transfer olduğu Genoa'da hem oyuncu, hem yardımcı menejerlik yaparak başladı.Futbolu bıraktıktan sonra 1939-1960 yılları arası Arjantin Milli takımını çalıştıran Stabile, teknik direktör olarak 6 Güney Amerika Şampiyonluğu, 1 Pan-Amerikan Şampiyonası ve Milli takımı yönetirken aynı sırada yönettiği 3 farklı takımla 3 Arjantin Ligi Şampiyonluğu kazandı.

1966 yılında ayrıca Türkiye Cumhuriyeti'nin 4. Cumhurbaşkanı Cemal Gürsel,ünlü çizgi film yapımcısı Walt Disney,Sabancı ailesinden Sakıp Sabancı'nın babası Hacı Ömer Sabancı ve ülkemizin ilk sinemacılarından İpek Film'in kurucusu İhsan İpekçi de hayatını kaybetmiştir.

Peki Ne Yapacağız?

2011-01-14T00:52:00.000-08:00

Yazdığımız metinle varlığımızı ilan ettik. Şimdi sıra iş yapmaya geldi. Peki ne yapacağız?

Aşağı yukarı 30 kişilik bir gönüllü ekibiz. Yazmak, çizmek, öğrenmek için yola çıktık, insanların da bunun en azından birer okur olarak parçası olmasını istiyoruz elbette. Bu oluşumun çatısı Cantona. Herkesin kendine göre nedenleri var onu sevmek için. Futbolculuğu, kalkık forma yakaları, asi kişiliği, politik görüşü, uslanmaz karakteri vs. Hepimizi bir araya getiren bir figür olarak Cantona'nın hayatına dair ne biliyoruz peki ya da ne kadarını bilebiliyoruz? Bildirimizde de yazmıştık, kar getirmiyor diye çevrilmiyor kitaplar. Bunlardan biri de Philippe Auclair'in The Rebel Who Would Be King kitabı. Yabancı dil bilen ve kitaba ulaşmayı başarabilen bazı şanslılarımızın okuduğu kitap bizce bir başucu eseri. Cantona'yı, hayatı anlamanın çok önemli bir adımı. Bundan dolayıdır ki, bu kitabı Türkçe'ye çevirme işi bir görev oluyor bizim için. Evet kitabı herkesin okuyabilmesi için Türkçe'ye çevireceğiz. Yazarının izniyle, kimsenin emeğine haksızlık etmeden ve elimizden geldiğince hakkından gelerek.

Ancak salt bir çevirmenlik işi olmayacak bizimki. 1966'da Cantona dünyaya merhaba derken buranın nasıl bir yer olduğunu anlatacağız bir yandan. 1966 Dünya Kupası'nı, 1966'da İngiltere Ligi'ni, 1966'da müziği, 1966'da sinemayı yazacağız. Dedesi Franco faşizmiyle dövüşen, esir kampına düşen Cantona'nın ailesini anlatacağız, İspanya İç Savaşı'na bakacağız, Katalan sorununa dair yazacağız. Aldığı cezanın ardından "Marsilyalı olmakla gurur duyuyorum" tişörtüyle sahaya çıkan Eric'in Marsilyasını yazacağız. Şehrin tarihini, göçmenlerle ilişkisini, Mağripli delikanlıların memleketinin neden Fransa'dan çok Kuzey Afrikalı olduğunu anlamaya çalışacağız. Formasıyla efsaneleştiği Manchester United'ın tarihine bakacağız, Manchesterlılar için 1966'da doğan Cantona'nın neden 1966 dünya şampiyonluğundan önemli olduğunu, Alex Ferguson efsanesini, Matt Busby'nin bebeklerini inceleyeceğiz.

Velhasıl iş çok. Her beraber okuyup hep beraber tartışacağımız, hem kendimizin hem başkalarının biraz olsun öğrenebilmesine katkı sağlayabileceğimiz bir çatı olacak Cantona Kolektifi. Bir zaman sonra söyleşiler düzenleyecek belki. Tanıl Bora, İbrahim Altınsay, Ali Ece, Bağış Erten, Cem Dizdar ve daha başka güzel insanlar futbolu, hayatı, siyaseti anlatacak bize. Şimdi yola çıkıyoruz ve bizimle birlikte yolculuk etmek isteyen herkese kapımızın her daim açık olduğunu ilan ediyoruz.

Cantona Kolektifi Yola Çıkıyor

2011-01-11T08:56:00.000-08:00

Cantona Kolektifi, futbolla ilgilenip mevcut futbol ortamından yola çıkarak, futbolun diliyle dünya düzeninden memnuniyetsizliğini dile getiren gönüllülerin bir araya gelmesiyle oluşmuş bir birlikteliktir.

Cantona Kolektifi’nin amacı;

Cantona’nın sembolik çatısı altında, sanat ve kültürün 21. yüzyıl kapitalist tüketim çılgınlığına kurban edilmeden herkesin ulaşabileceği şekilde yeniden üretilmesidir.

İngilizce, Fransızca ya da herhangi bir yabancı dil bilmeyen insanların bilgiye ulaşma hakkı olduğunu savunmak, kâr elde edilemeyeceği için çeviri yapmaya ve kitap basmaya yanaşmayan mevcut düzene inat insanların okuyabilmelerine aracı olmaktır.

Önceliğimiz futbol ikliminin değişmesine kendimizce katkıda bulunmak olacaktır. İnsanların renk kavgalarına tutuştuğu, oyunun bir sektör, oyuncuların birer gladyatör, statların birer arena, taraftarların ise sadece birer müşteri gibi algılandığı futbol dünyasında; eşitlikçi, adil, herkes için bir oyun yaratma çabasıdır Cantona Kolektifi.

Irkçılığın, ayrımcılığın, şiddetin yeşil sahaları da esir almaya başlamasının karşısında; futbolun insanları birleştirici, tüm ayrımları anlamsızlaştırıcı etkisini bu ülkeye de yansıtmak niyetindeyiz.

Yani futbolun bir ideoloji gibi algılandığı bir gezegende, halen bazılarının “Burası Türkiye yok öyle!” bağnazlığına karşı dünyaya hâlihazırda fazlasıyla eklemlenmiş futbol kültürümüzü(!) geliştirmek, okuyarak öğrenmek, bir arada durup dayanışmayla var olmak ve mevcut futbol ortamını değiştirebilmektir hedefimiz.

İnsanları ırk, dil, din, cinsiyet ayrımlarına göre değerlendirmeyen, futbolun afyon olarak kullanılmasının karşısında olan, başka bir futbol mümkün diyen herkesi bizimle birlikte bu çabanın bir parçası olmaya çağırıyoruz. Havaya bir avuç tohum savuruyoruz, bir gün rüzgârın bizden yana eseceğini ve o tohumların topraktan meyve vereceğini biliyoruz.

Ne de olsa Cantona üstadın söylediği gibi: “Martılar balıkçı teknesini kendilerine sardalya atılacağını zannettikleri için izlerler!”